Με την υπ’ αριθμ. 4182/2026 απόφασή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Διαδικασία Ασφαλιστικών Μέτρων), το Δικαστήριο προχώρησε στην προσωρινή ρύθμιση των σχέσεων εν διαστάσει συζύγων και τέκνου, δικαιώνοντας τις θέσεις του εντολέως μας, ήτοι του καθ’ ου η αίτηση – πατέρα. Με απόλυτο γνώμονα το βέλτιστο συμφέρον του ανηλίκου τέκνου, το Δικαστήριο καθόρισε το πλαίσιο άσκησης της από κοινού και εξίσου επιμέλειας, και προσδιόρισε τα ποσά της προσωρινής διατροφής, τόσο για το ίδιο το παιδί (μαθητή λυκείου) όσο και για την εν διαστάσει σύζυγο.

Στην εν λόγω απόφαση επιλύεται μεταξύ άλλων, και ένα ζήτημα δικονομικής φύσεως,  αναφορικά με την δυνατότητα μεταβολής του αρχικού, με το εισαγωγικό δικόγραφο, αιτήματος κατά την προφορική συζήτηση στο ακροατήριο και έπειτα με την κατάθεση του σημειώματος, καθώς η αιτούσα μητέρα, αν και αρχικά με το δικόγραφο της αίτησής της είχε ζητήσει την κοινή άσκηση της επιμέλειας (συνεπιμέλεια) με το σύστημα της χρονικής κατανομής, κατά τη διάρκεια της προφορικής συζήτησης στο ακροατήριο και μετέπειτα με το σημείωμά της, μετέβαλε τη θέση της, αιτούμενη την αποκλειστική ανάθεση της επιμέλειας στην ίδια. Σε κάθε περίπτωση, το Δικαστήριο επισήμανε ότι, στο πλαίσιο της διαδικασίας των ασφαλιστικών μέτρων, κρίνει ελεύθερα και δεν δεσμεύεται από τα ειδικότερα αιτήματα ή τις μεταβολές αυτών από τους διαδίκους, αλλά διαμορφώνει την κρίση του αυτόνομα με βάση το τι εξυπηρετεί πραγματικά το συμφέρον του παιδιού, διατάσσοντας κάθε φορά τα καταλληλότερα ασφαλιστικά μέτρα. Ενόψει των ανωτέρω, το Δικαστήριο απέρριψε το αίτημα της αιτούσας – μητέρας και αποφάσισε τελικώς, την από κοινού και εξίσου άσκηση της επιμέλειας του ανηλίκου τέκνου, καθιερώνοντας ένα σύστημα εναλλασσόμενης διαμονής, όπως σταθερά υποστηρίζαμε.

Ιδιαίτερο επίσης, ενδιαφέρον παρουσιάζει η ρύθμιση του κρίσιμου ζητήματος της προσωρινής διατροφής, όπου σημειώθηκε μείωση των ποσών σε σχέση με όσα είχαν οριστεί αρχικά με το καθεστώς της Προσωρινής Διαταγής. Ειδικότερα, από τα 1.350 ευρώ συνολικά σε χρήμα (900€ για το τέκνο και 450€ για την σύζυγο) που πλήρωνε ο καθ’ ου η αίτηση, με την προσωρινή διαταγή, η τελική απόφαση των ασφαλιστικών μέτρων τον υποχρεώνει πλέον σε συνολική καταβολή 1.020 ευρώ (770€ για το ανήλικο τέκνο τους και 250€ για την εν διαστάσει σύζυγό του), επιτυγχάνοντας έτσι, συνολική μηνιαία μείωση ύψους 330 ευρώ. Το Δικαστήριο μάλιστα, προσδιόρισε τις συνολικές μηνιαίες ανάγκες του ανηλίκου τέκνου,  συσχέτισε τις οικονομικές δυνάμεις των γονέων, και κάνοντας δεκτή την σχετική ένσταση μας περί συνεισφοράς, προέβη σε ανάλογη κατανομή της συμμετοχής αμφοτέρων των γονέων στην διατροφή του τέκνου τους, στην οποία η αιτούσα – μητέρα μέχρι και την έκδοση της εν λόγω απόφασης δεν συμμετείχε χρηματικά.

Τέλος, όσον αφορά δε, τη διατροφή της εν διαστάσει συζύγου, το Δικαστήριο έκανε δεκτή την ένσταση μας για ελαττωμένη διατροφή λαμβάνοντας υπόψιν και συνυπολογίζοντας, τόσο την υπαίτια συμπεριφορά της αιτούσας στη διακοπή της συμβίωσης, την οικονομική της κατάσταση, όσο και την δωρεάν παραχώρηση εκ μέρους του καθ’ ου η αίτηση , ήτοι του εντολέως μας, της οικογενειακής και πρώην συζυγικής τους στέγης. Σημειωτέον πώς η αντίδικος αιτούνταν με την αίτηση της την καταβολή του υπερδιπλάσιου ποσού μηνιαίως ως διατροφή της ίδιας και του ανήλικου τέκνου των διαδίκων.

H σχολιαζόμενη απόφαση είναι ενδεικτική της θέσης της νομολογίας να μην αναγνωρίζει ως δαπάνες διατροφής δαπάνες πολυτελείας, οι οποίες δεν υπηρετούν τις πραγματικές ανάγκες του δικαιούχου, αλλά εγείρονται με αφορμή την αυξημένη οικονομική επιφάνεια του υποχρέου.